صفدر توکلی عموماً در موسیقی افغانستان و خصوصاً در موسیقی هزارگی جایگاه منحصر به فردی را در تاریخ افغانستان به خود اختصاص داده است. او اسطوره "دمبوره نوازی" نصل خویش است و به داشتن سبک خاص و منحصر به فردی در موسیقی سنتی محلی مشهور است. صفدر نه تنها در بین شنونده های عصر خویش محبوب است, بلکه نسل جنوانتر را نیز که بیشتر علاقمند به یادگیری دمبوره و یادآوری اشعار اوست القاء نموده است.
صفدر توکلی در خانواده ای متوسط در یکاولنگ از نواحی ولایت بامیان در سال 1942 متولد شد. علاقه او به موسیقی در دوران جوانی بارور شد. اما او می بایست بر سنتهای محافظه کارانه و محدودیتهای عقیدتی فرهنگی محل خویش فائق می آمد. علیرغم اینها او زمینه اشتیاق خویش را پرورش داد و یک هنرمند در خدمت مردم گشت. او همیشه آوازخوانان محلی را تحسین می نمود و به آنها احترام می گذاشت.
او استاد "دمبوره" شد, یک وسیله با دسته دراز و مجهز به دو تار که در بین هزاره های مرکز افغانستان محبوب است که به آن دوتار نیز اطلاق می شود. به دنبال کار در دنیای موسیقی او از بامیان به کابل رفت تا یک مغازه باز کرده و نوار کارهایش را بفروشد. این حاصل پشتکار و استعدادش بود که او را به رادیو کابل و تلویزیون ملی افغانستان رهنمون شد, جائی که او تعداد بیشماری نمایش با دمبوره و صدها آواز اجرا نمود. صفدر توکلی تبدیل به یک نام خانگی محلی شد و تعداد هوادارانش افزایش یافت.
او آوازخوان اسطوره ای گشت و چندین جایزه و مدال افتخار را کسب نمود. او به نمایندگی از افغان میوزیک به چندین شور رفت که مغولستان, آذربایجان, ترکمنستان, قرقیزستان, تاجیکستان, ازبکستان و ایران از آن جمله اند. وی برای 11 سال متوالی از سال 1986 تا 1995 رئیس گروه موسیقی وزارت امور فرهنگی افغانستان بود. مانند تمام چیزهای دیگر, هنر دمبوره نوازی صفدر توکلی نیز قربانی جنگ داخلی شد که در آن او کار, خانه, پسرش که به او عشق می ورزید را از دست داد, اما او هرگز شهرت خویش را از دست نداده و نخواهد داد. او در شرایط بحرانی بحرانی, حتی زمان طالبان که زندگی اش به شدت در معرض خطر بود در افغانستان ماند.
صفدر هنرمند دلهاست. او هیچ وقت نخواست که ثروتمند باشد. او هیچ وقت خود را در اوج شهرت نباخت و زندگی سادهای را پیش گرفت. مانند اکثریت هنرمندان افغان او هم محروم و مظلوم واقع شد. بعد از سقوط طالبان آهنگ او " اگر از بامیان و قندهاریم – همگی پگ براریم" یک سمبل اتحاد ملی گشت و افتخاری برای افغانستان. او یکی از اولین خوانندگانی بود که در رادیوی ملی افغانستان بلافاصله پس از سقوط طالبان آواز خواند. آواز هزارگی.
حالا ای ملت افغان! او کجاست! چه می کند! ............... ما نمی دانیم. چرا؟
چرا ما باید این گونه نسبت به هنرمندان ملی خویش بی تفاوت باشیم؟و ..............
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر